Polish Art World - Polska Sztuka w Świecie
Strona główna · Artyści · Galerie autorskie · Galerie · Domy Aukcyjne · Kolekcje · Publikacje · Aktualności · Ogłoszenia

Oferty - Ogłoszenia

Bogusław Lustyk (ur. /b. 1940)
Bogusław Lustyk (ur. /b.1940)
Jolanta Caban
Jolanta Caban
Bogusław Lustyk (ur. /b. 1940)
więcej ogłoszeń

Stanisław Lorentz


powiększ/zoom

1899 - 1991

Historia sztuki

Już za życia otoczony legendą. Wybitny uczony, człowiek-instytucja, autorytet moralny i obrońca polskiego dziedzictwa kulturowego. Historyk sztuki, muzeolog, ekspert UNESCO do spraw ochrony zabytków. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Wileńskiego. Od 1935 r., przez 47 lat, pełnił funkcję dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Podźwignął je ze zniszczeń wojennych i przekształcił w nowoczesną instytucję. Również dzięki jego staraniom (prawie 20-letnim!) rozpoczęła się odbudowa Zamku Królewskiego w Warszawie.

Stanisław Lorentz podkreślał, że jego zainteresowanie nauką i kulturą ukształtowało się pod wpływem atmosfery rodzinnego domu. Ojciec był pedagogiem, znakomitym germanistą, autorem podręczników. W 1918 r. założył prywatne liceum humanistyczne, sławne w międzywojennej stolicy.

Studia rozpoczął na wydziale filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, dodatkowo uczęszczał na wykłady z historii literatury polskiej oraz filologii klasycznej. Rok później przeniósł się na historię sztuki, by tam pod kierunkiem (późniejszego profesora i mistrza) Zygmunta Batowskiego, zajmować się historią architektury wieku Oświecenia w Polsce. Jako niespełna 30-letni naukowiec dostał nominację na stanowisko konserwatora zabytków i kierownika oddziału sztuki województw wileńskiego i nowogródzkiego.

W czerwcu 1935 r. prezydent stolicy Stefan Starzyński zaproponował mu kierowanie Muzeum Narodowym w Warszawie. Najważniejsze decyzje wiązały się z rozbudową i reorganizacją instytucji powstałej w drugiej połowie XIX w. Dla Stanisława Lorentza oczywistym było, że „każde poważne muzeum musi mieć charakter instytutu naukowego, wywierającego wpływ na działalność konserwatorską, wystawienniczą, wydawniczą i społeczno-oświatową”. Na stanowiska kustoszy powołał najwybitniejszych historyków sztuki, a w październiku 1938 r. (razem z inauguracją głównego gmachu muzeum) otwarto największą w historii miasta wystawę „Warszawa wczoraj, dziś i jutro”. To był wielki sukces, przekładający się na milion zwiedzających w ciągu roku.

Wybuch II wojny światowej unicestwił dalsze plany. Stanisław Lorentz współdziałał z cywilnymi i wojskowymi organami polskich władz podziemnych w zakresie ratowania dóbr kultury i ewidencji strat. Nie udało się zapobiec rozgrabieniu zbiorów muzealnych...

Losy powojenne nadal wiązały go z organizacją życia naukowego i kulturowego. Kierował Instytutem Historii Sztuki, prowadził katedrę Historii Sztuki Nowożytnej na UW i Seminarium Doktorskie. W 1954 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, a w 1966 r. – honorowy doktorat Uniwersytetu w Nancy.

W ciągu 35-lat, zorganizował w Muzeum Narodowym ponad 300 wystaw (i prawie tyle samo w krajowych Oddziałach). Poza granicami kraju sztuka polska dawna i współczesna była prezentowana prawie sto razy.

Jubileusz stulecia urodzin prof. Stanisława Lorentza uczciła Warszawa dwoma wystawami (w Muzeum Narodowym i Bibliotece Zamku Królewskiego) oraz tablicą pamiątkową w ścianie Bramy Zegarowej Zamku.

Muzeum Narodowe w Warszawie
Muzeum Narodowe w Warszawie
Muzeum Narodowe w Warszawie
 
   powrót