 |
|
|
Artyści >
Alfred Aberdam
 Alfred Aberdam1894 - 1963Malarstwowybitny przedstawiciel Ecole de Paris. Obok Z. Menkesa, J. Weingarta, Z. Weissberga współtworzył tzw. „Grupę Czterech”. Pośmiertna retrospektywa jego dzieł miała miejsce w genewskiej Petit Palais w 1970 r. Był jednym z 23 artystów związanych z Polską, których prace wystawiono na jesiennej aukcji malarstwa „Ecole de Paris z Polski, Rosji i Europy Środkowej” (Paryż 2005). Rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Podczas I wojny światowej, jako żołnierz armii austriackiej, dostał się do niewoli rosyjskiej (obozy na Syberii). Od 1921 naukę kontynuował na ASP w Krakowie u prof. T. Axentowicza, a potem w berlińskiej pracowni A. Archipenki. W 1923 roku wyjechał do Paryża. Bardzo szybko został zauważony przez krytyków m.in. Andre Salmona. Od 1926 roku czynnie uczestniczył w Salonach paryskich (Niezależnych i Tuileries). W 1929 r. brał udział w zbiorowym pokazie Polskiej Sztuki Nowoczesnej w Galerii Editions Bonaparte. Dwa lata później miał tam indywidualną wystawę. Przed wojną prezentowany także w Warszawie (1932), Lwowie (1932, 1935 - razem z Chwistkiem, Teisseyrem i Wodzicką) i wśród artystów polskich w Galerie des Beaux-Arts (1935). Późniejsze wystawy indywidualne: Paryż (1952), Londyn (1961), Tel Aviv (1962). W powojennej Polsce zapomniany. Powrócił wraz z wystawą 130 prac artystów żydowskich związanych z Ecole de Paris z kolekcji Wojciecha Fibaka (Pałac Sztuki, Kraków, czerwiec 1998). Alfred Aberdam uprawiał malarstwo olejne i rysunek. W jego pracach przeważają motywy krajobrazowe, figuralne i martwe natury. Często wracał do scen muzykowania, wnętrz teatralnych czy polskich chat. Dla niego kolor stanowił abstrakcję formy, a forma abstrakcję żywego zjawiska.  |
|
|
|
|
|
|
