 |
|
|
Artyści >
Stanisław Eleszkiewicz
 Stanisław Eleszkiewicz1900 - 1963Malarstwo, GrafikaPrzypisany do środowiska Ecole de Paris. Był jednym z ostatnich malarzy wpisujących się w nurt szkoły paryskiej. Obrazy Stanisława Eleszkiewicza są bliskie ekspresjonizmowi, a jednocześnie zwracają uwagę oryginalnością form, technik, tematów. Mówił, że jego sposób malowania „polega głównie na poszukiwaniu materii”. Był także wybitnym rysownikiem i projektantem wielu mozaik i witraży dla kościołów we Francji. Urodził się na Ukrainie. Wcześnie osierocony przez matkę, wychowywał się pod opieką ojca i rodziny w Warszawie. Tam też chodził na pierwsze kursy rysunku. W 1912 r. powraca do Czutowa, a dwa lata później zaczyna naukę w Szkole Sztuk Plastycznych w Mirgorodzie. Poznawał malarstwo impresjonistów, kubistów i odkrywał Cezanne’a. Wojna przerwała naukę. W 1918 r. zaciągnął się do oddziału kawalerii w Połtawie. Ten „epizod” pozostawi mu pamiątkę na całe życie – niesprawną nogę. Wkrótce wyjeżdża z Rosji. Zatrzymuje się w Atenach, gdzie studiuje w Szkole Sztuk Plastycznych (1919-1921), a Grecja widziana jako kolebka kultury i sztuki europejskiej, ukształtuje jego artystyczną świadomość. Następnie podróżuje do Neapolu (1922 – pierwsza wystawa jego gwaszy i rysunków) oraz do Rzymu, by w 1923 r. już na stałe zamieszkać w Paryżu. Tam trafia do pracowni mozaik „Gentile i Bourde”, a potem (1927–1945) pracuje u sławnego projektanta witraży Jeana Gaudina. Fascynacja witrażami zrodziła się poprzez połączenie monumentalnego malarstwa, doskonałości rysunku i kompozycji barw, ale też zniechęcała, bo ograniczała możliwości eksperymentowania i tworzenia nowych standardów. Pod koniec lat 20. Stanisław Eleszkiewicz powraca do malarstwa, a po zakończeniu II wojny światowej, zarobkowo zajmuje się konserwacją obrazów. Wiele z jego prac znajduje się w prywatnych kolekcjach m.in. Mieczysława Lurczyńskiego, Wojciecha Borzobochatego i Wojciecha Fibaka. Za życia artysta miał kilka indywidualnych wystaw m.in. na Salonach Paryskich w drugiej połowie lat 20. a także w galeriach Art du Montparnasse (1928-1930), Drouot-Provence (1944, 1945, 1951). W latach 70. kilkakrotnie prezentowano jego dorobek w Paryżu, np. w Wersalu (1975) oraz w amerykańskiej Lipert Gallery (1986). Jego ekspresyjne obrazy często przedstawiały sceny rodzajowe z miasteczek prowincjonalnych, portrety ludzi z „marginesu społecznego” – biednych, bezdomnych, samotnych („głowy apaszów”). Malował też pejzaże przesiąknięte tajemniczą aurą i kompozycje symboliczne, zbliżające się do surrealizmu. W pozostawionej autobiografii wyznaje, że jego „sposób malowania polegał na pracy z pamięci, na interpretowaniu”.  zobacz wszystkie (6) |
|
|
|
|
|
|
